Z cyklu Kobiety, Knajpy i Kokaina: Mike Tyson

Michael Gerard Tyson wywalczył sobie drogę na ten świat 30 czerwca 1966 roku. Od urodzenia mieszkał w Brownsville, części Brooklynu, w której woda w kranach zawiera zapewne dużo minerałów, soli odżywczych i witamin - z niej pochodzą także inny bokser wagi ciężkiej Shannon Briggs i Riddick ''Big Daddy'' Bowe, znany z tego, że nasz Andrzej Gołota dwukrotnie obił mu konkretnie genitalia. Już w dzieciństwie wróżono Tysonowi sławę (w kronikach kryminalnych), wiele podróży (z zakładu karnego do zakładu karnego), setki przyjaciół (z celi) oraz dużo pieniędzy (wpłacanych w ramach kaucji). Do czasu 13. urodzin mały Mike zdążył trafić do aresztu 38 razy za każdy chyba rodzaj drobnego przestępstwa, jaki tylko można wymyślić. Na całe szczęście w jednym z poprawczaków, do których go wysyłano, spotkał byłego boksera Bobby`ego Smitha, który odkrył w przerośniętym czarnym nastolatku kolejny, oprócz wyrywania torebek, talent - obijanie facjaty bliźnim. Mike miał szczęście - Smith wysłał go pod skrzydła Cusa D`Amato, trenerskiej legendy boksu, który dla niepokornego nastolatka ze slumsów stał się drugim ojcem.

Pod czujnym okiem D`Amato, Tyson nauczył się pięściarskiej techniki, rozwiązywania sudoku i otwierania brwiami puszek z colą, przeistaczając się tym samym w prawdziwą maszynę do zabijania. Gdy skończył 18 lat, był o włos od reprezentowania Stanów na Igrzyskach w Los Angeles, jednak dwie porażki z Henry`m Tillmanem (późniejszym złotym medalistą) sprawiły, że włos w tajemniczy sposób urósł i Mike na olimpiadę nie pojechał.

6 marca 1985, na miesiąc przed swoimi 19. urodzinami, Michael Gerard Tyson odbył swoją pierwszą walkę na zawodowym ringu z człowiekiem, którego nazwisko wymazał za pomocą rękawic z historii światowego boksu. Kolejne jego starcia wyglądały jak puszczany ze świętej pamięci kaset VHS replay - 21 zwycięstw i 19 nokautów, z czego 13 w pierwszej rundzie. Mike zaczął przyciągać uwagę światowych fanów boksu, pięściarskich ekspertów i chińskiego wywiadu, był wschodzącą gwiazdą ringu. 22 listopada 1986, nieco ponad półtora roku po debiucie, dano mu szansę stoczenia pierwszej walki o tytuł mistrzowski w wadze ciężkiej. Stawką był pas federacji WBC, a ówczesnym mistrzem Trevor Berbick, Jamajczyk, który ostatecznie zakończył karierę Muhammada Ali. W zimną, listopadową noc 86 roku w Las Vegas, Berbick po raz kolejny zapisał się w historii - został pierwszym stojakiem na pas, z którego Mike zdarł mistrzowskie trofeum po technicznym nokaucie w drugiej rundzie. Tyson został najmłodszym czempionem wagi ciężkiej wszechczasów i prostą drogą zmierzał do panteonu bokserskich bogów, by zasiąść po prawicy Alego.

W następnym roku Żelazny Mike, zwany już ''Najgorszym Człowiekiem na Planecie'' obił Jamesa Smitha i Tony`ego Tuckera, zabierając im mistrzowskie tytuły federacji WBA i IBF. Miał zaledwie 21 lat, a bał się już go cały glob. Związek Radziecki zbroił się w nuklearne pociski ziemia-ziemia, w razie gdyby Hamburgeiros zechcieli zrzucić na Półwysep Kolski Tysona razem z tym gościem. Z rozpędu, jakby prosto z treningu, Iron Mike obił jeszcze znanych i niekoniecznie kochanych, ale na pewno dużych, czarnych i niebezpiecznych Michaela Spinksa i Larry`ego Holmesa. W przerwie między rujnowaniem cudzych marzeń i stanu uzębienia ożenił się z aktorką Robin Givens. Ona była pierwszą osobą, po Cusie D`Amato, która ujrzała w Mike`u coś więcej niż tylko jego zbliżającą się pięść.

Życie Michaela zaczynało się jednak sypać. Znany od wczesnego dzieciństwa z przesadnej agresji, wyżywał się w domu na Givens, która w końcu nie wytrzymała i w 1989 roku uzyskała rozwód. Pod nieobecność nieżyjącego już Cusa, również technika Tysona zaczęła w sposób znaczący podupadać, a do tego walczył on coraz bardziej nonszalancko i jakby od niechcenia. Wreszcie w 1990, po walce życia w wykonaniu Jamesa ''Bustera'' Douglasa, Mike utracił w ciągu jednej nocy wszystkie swoje mistrzowskie tytuły. Po kilku kolejnych walkach, które odbył, miał je odzyskać w czasie wielkiego, przewidywanego na klasyczny pojedynku z Evanderem Holyfieldem, który w międzyczasie obrobił z pasów Douglasa. Do tej walki jednak nie doszło, bo Tyson zgwałcił w pokoju hotelowym w Indianapolis niejaką Desiree Washington, Czarną Miss Rhode Island. 10 lutego 1992 skazano go na 6 lat więzienia. Co ciekawe, Trevor Berbick, na którym Mike zdobył swój pierwszy mistrzowski tytuł, trafił w tym samym czasie do pudła na 5 lat za napaść seksualną.

Za kratkami Mike przeszedł na islam, zmieniając nazwisko na Malik Abdul Aziz, ale muzułmanin z niego taki, jak ze mnie brazylijska gwiazda piłki plażowej. Niemniej jednak Tyson z pierdla wyszedł po trzech latach, w marcu 1995 roku, a bokserski i nie tylko bokserski światek, zamarł w oczekiwaniu na to, w jakiej formie powróci na ring. Po walkach z jakimiś nieistotnymi patałachami o umiejętnościach i gracji bawarskich zegarów z kukułką, Mike zaczął jednak nabierać szybkości. na Franku Bruno odzyskał pas WBC, na Brusie Seldonie WBA. Pół globu odetchnęło z ulgą. Mistrz powrócił. Ale Mike, jak to miał w zwyczaju, wyciął wszystkim psikusa.

Chcąc w końcu doprowadzić do końca niedokończoną przez gwałt sprawę z Holyfieldem, Tyson najpierw pogwałcił zasady bokserskiej techniki, przegrywając pierwszą walkę w 96 sekundzie przez techniczny nokaut, potem zgwałcił zasady dobrego smaku i żywienia, kiedy podczas o rok późniejszego rewanżu spałaszował kawałek holyfieldowego ucha. Na rok zabrano mu jego pięściarską licencję i kibice Żelaznego M. zaczęli się obawiać, że to koniec mistrza. Co gorsza, mieli rację.

Po powrocie pokonał jeszcze pochodzącego z RPA Francisa Bothę, któremu podczas walki usiłował złamać ramię. Jednak potem, za napaść i oklepanie dwóch motocyklistów, którzy wkurzyli go na autostradzie, wylądował na kolejne dziewięć miesięcy w więzieniu i było widać, że były czempion ma wyraźne psychiczne problemy. Ponownie już na wolności toczył jakieś zupełnie nieistotne walki, w tym tą z Gołotą, który w przerwie po drugiej rundzie zamknął się w szafie i odmówił ponownego wyjścia na ring, a która została nieuznana ze względu na obecność marihuany w moczu Tysona. Mike wydawał się mieć już jednak boks w dupie, wciąż zajęty wydawaniem swojego grubego hajsu na karmę dla białego tygrysa, z którym mieszkał oraz rolexy i wypasione fury dla swoich kolegów. Kiedy zaś w 2002 postanowił powrócić na tron wagi ciężkiej walcząc z Lennoxem Lewisem, The Lion posłał go finalnie na dechy w ósmej rundzie. Do tego pojawiały się kolejne doniesienia o seksualnych molestowaniach, a ówczesna, druga żona Mike`a - Monica Turner - rozwiodła się z nim po 6 latach, oskarżając o dziwkarstwo i chędożenie wszystkiego, co tylko się rusza. Coś w tym może być, bo mimo, że małżeństwo Tysona z Givens było bezdzietne, a z Turner zmajstrował tylko jednego bachora, bokser przyznaje się do szóstki potomstwa. Na domiar złego, skończyły mu się pieniądze, i zmuszony był ogłosić bankructwo i łapać się jakichś totalnych bokserskich chałtur w postaci walki z pięściarskimi wieszakami na parasole, z którymi co gorsza przegrywał. W 2005 roku definitywnie zakończył więc karierę. Co nie sprawia jednak, że Mike daje o sobie zapomnieć. Wręcz przeciwnie. Co jakiś czas, regularnie, musi na przykład udzielić wywiadu, w którym nazwie się największą porażką w historii ludzkości, wjechać pod wpływem kokainy w policyjny samochód, trafiając po tym na przymusowy odwyk, dziarać się w wizerunki kolejnych rewolucjonistów, czy przekształcać swoją i tak nie urodziwą gębę w arcydzieło modernistycznego samoańskiego designu. Można się pośmiać z rozmaitych ekscesów Tysona, emocjonować przebiegiem kolejnych jego rozpraw, jednak gdy patrzę nieco z boku na jego życie, wciąż jest mi żal jego kariery i potencjału na największego mistrza wszechwag w historii spieprzonego tylko i wyłącznie przez jego własną głupotę.

miszeffsky